ΝΕΑ - NEWS Η Violet Louise είναι σκηνοθέτης, performer, μουσικός και multimedia artist που ερευνά το πεδίο της σύγχρονης αφήγησης με τη δημιουργική χρήση πολυμέσων. Έμπνευση για τη δημιουργική της διαδικασία αποτελεί ο ήχος και η ηλεκτρονική μουσική. Έχοντας επηρεαστεί από τους πρωτοπόρους συνθέτες της ηλεκτροακουστικής μουσικής, δημιουργεί solo performances ή σκηνοθετεί σύνολα μουσικών και ηθοποιών.
Dorian(e)
έργο σε εξέλιξη 
Η οπτικοακουστική παράσταση #Dorian(e), σε σκηνοθεσία και μουσική της Violet Louise. Εμπνευσμένη από το εμβληματικό μυθιστόρημα το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ του Όσκαρ Ουαϊλντ, η παράσταση επιδιώκει να μιλήσει για το φόβο της φθοράς, το κυνήγι της ηδονής και την απόλυτη κυριαρχία της εικόνας στη σύγχρονη εποχή.
Δύο γυναίκες επί σκηνής – η Αγλαΐα Παππά και η Violet Louise – ερμηνεύουν όλους τους ρόλους, ενώ από κοινού και σε συνεργασία με το Βασίλη Κουντούρη (studio19) χειρίζονται live κάμερες, μικρόφωνα, μουσικά όργανα, φωτιστικές πηγές και οπτικοακουστικά υλικά για να αφηγηθούν την ιστορία του Ντόριαν Γκρέυ.
Μέσα από έναν καλειδοσκοπικό μηχανισμό ήχου, βίντεο και φωτός που συντίθεται και αποδομείται σε πραγματικό χρόνο μπροστά στα μάτια των θεατών, η ίδια η σκηνή γίνεται μια παλλόμενη επιφάνεια αντανάκλασης, μια ψηφιακή γκαλερί όπου το πορτρέτο ζει και αλλάζει σε πραγματικό χρόνο.
Στη δική μας σκηνική διασκευή που ακροβατεί ανάμεσα στο θέατρο, τη μουσική συναυλία και την εικαστική εγκατάσταση, ο Ντόριαν δεν είναι μόνο το σύμβολο της αιώνιας νεότητας αλλά κι ένας αλληγορικός στοχασμός πάνω στην απόλυτη κυριαρχία της κουλτούρας της εικόνας. Γίνεται ο καθρέφτης που αντικατοπτρίζει το είδωλό μας.
Σήμερα μέσα από την αναζήτηση της διαρκούς αυτό-έκθεσης, των selfies, των φίλτρων και της ψηφιακής νεότητας, ο μύθος του Ντόριαν Γκρέυ, αναβιώνει καθημερινά μέσα από τα προφίλ μας. Και το «πορτραίτο» πια δεν είναι ένας πίνακας ζωγραφικής, αλλά ο ψηφιακός μας εαυτός, πλήρως υποταγμένος στον αλγόριθμο των media και τη γοητεία της εικονικής πραγματικότητας.
Υπόθεση
Δύο καλλιτέχνες– μία ψηφιακή δημιουργός και μία ηθοποιός κλασικού θεάτρου, ενώνουν τις δυνάμεις τους για να ανεβάσουν στο διαδίκτυο μια σύγχρονη οπτικοακουστική διασκευή του μύθου του Ντόριαν Γκρέυ. Σε έναν σκηνικό χώρο πρόβας όπου όλα συμβαίνουν ζωντανά – οι ίδιες αναλαμβάνουν τη σκηνοθεσία, τα τεχνικά και τις ερμηνείες μετατρέποντας τη διαδικασία της δημιουργικής πρόβας σε μέρος της ψηφιακής αφήγησης.
Καθώς προχωρούν οι πρόβες και τα γυρίσματα, οι δυο τους βυθίζονται όλο και πιο βαθιά στους ρόλους τους και αναπόφευκτα και στις αλληγορίες της ίδιας της ιστορίας. Η σύγκρουσή τους αναπόφευκτη: Η μία διεκδικεί την αυθεντικότητα της στιγμής.
Η άλλη κυνηγά την τελειότητα της ψηφιακής εικόνας. Τo πορτρέτο δε γίνεται μόνο ο καθρέφτης της σχέσης τους αλλά και η αντανάκλαση της εποχής μας όπου η αληθινή ζωή χάνεται μέσα στο εικονικό της είδωλο.
Καθώς οι πρόβες προχωρούν, τα όρια ανάμεσα στην τέχνη και την πραγματικότητα καταρρέουν, ενώ το τέλος της ιστορίας έρχεται απρόβλεπτα και ανατρεπτικά, θέτοντας το θεμελιώδες ερώτημα : Τι σημαίνει να είσαι «πραγματικός» σε έναν κόσμο όπου όλα μπορούν να κατασκευαστούν;
The audiovisual performance #Dorian(e), directed and composed by Violet Louise, is inspired by the iconic novel The Picture of Dorian Gray by Oscar Wilde. The performance seeks to explore the fear of decay, the pursuit of pleasure, and the absolute dominance of image in the contemporary era.
Two women on stage—Aglaia Pappa and Violet Louise—perform all the roles, while together, in collaboration with Vasilis Kountouris (studio19), they operate live cameras, microphones, musical instruments, lighting sources, and audiovisual materials to narrate the story of Dorian Gray.
Through a kaleidoscopic mechanism of sound, video, and light—assembled and deconstructed in real time before the audience’s eyes—the stage itself becomes a pulsating reflective surface, a digital gallery where the portrait lives and transforms in real time.
In our stage adaptation, which balances between theatre, a music concert, and an art installation, Dorian is not only a symbol of eternal youth but also an allegorical reflection on the absolute dominance of image culture. He becomes a mirror reflecting our own likeness.
Today, through the pursuit of constant self-exposure, selfies, filters, and digital youth, the myth of Dorian Gray is revived daily through our profiles. The “portrait” is no longer a painting, but our digital self—fully subjected to media algorithms and the allure of virtual reality.
Synopsis
Two artists—a digital creator and a classical theatre actress—join forces to present online a contemporary audiovisual adaptation of the myth of Dorian Gray. In a rehearsal stage space where everything happens live, they take on direction, technical execution, and performance themselves, transforming the process of creative rehearsal into part of the digital narrative.
As rehearsals and filming progress, the two women sink deeper and deeper into their roles—and inevitably into the allegories of the story itself. Their conflict becomes unavoidable: one seeks the authenticity of the moment.
The other pursues the perfection of the digital image. The portrait becomes not only a mirror of their relationship but also a reflection of our era, where real life is lost within its virtual representation.
As rehearsals continue, the boundaries between art and reality collapse, while the story’s ending arrives unpredictably and subversively, posing the fundamental question: What does it mean to be “real” in a world where everything can be constructed?