🇬🇧English - Αγγλικά

Director - Performer - Musician

Η Violet Louise είναι σκηνοθέτης, performer, μουσικός και multimedia artist που ερευνά το πεδίο της σύγχρονης αφήγησης με τη δημιουργική χρήση πολυμέσων. Έμπνευση για τη δημιουργική της διαδικασία αποτελεί ο ήχος και η ηλεκτρονική μουσική. Έχοντας επηρεαστεί από τους πρωτοπόρους συνθέτες της ηλεκτροακουστικής μουσικής, δημιουργεί solo performances ή σκηνοθετεί σύνολα μουσικών και ηθοποιών.

Dorian(e)
έργο σε εξέλιξη

Η οπτικοακουστική παράσταση #Dorian(e), σε σκηνοθεσία και μουσική της Violet Louise. Εμπνευσμένη από το εμβληματικό μυθιστόρημα το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ του Όσκαρ Ουαϊλντ, η παράσταση επιδιώκει να μιλήσει για το φόβο της φθοράς, το κυνήγι της ηδονής και την απόλυτη κυριαρχία της εικόνας στη σύγχρονη εποχή.

Δύο γυναίκες επί σκηνής – η Αγλαΐα Παππά και η Violet Louise – ερμηνεύουν όλους τους ρόλους, ενώ από κοινού και σε συνεργασία με το Βασίλη Κουντούρη (studio19) χειρίζονται live κάμερες, μικρόφωνα, μουσικά όργανα, φωτιστικές πηγές και οπτικοακουστικά υλικά για να αφηγηθούν την ιστορία του Ντόριαν Γκρέυ.

Μέσα από έναν καλειδοσκοπικό μηχανισμό ήχου, βίντεο και φωτός που συντίθεται και αποδομείται σε πραγματικό χρόνο μπροστά στα μάτια των θεατών, η ίδια η σκηνή γίνεται μια παλλόμενη επιφάνεια αντανάκλασης, μια ψηφιακή γκαλερί όπου το πορτρέτο ζει και αλλάζει σε πραγματικό χρόνο.

Στη δική μας σκηνική διασκευή που ακροβατεί ανάμεσα στο θέατρο, τη μουσική συναυλία και την εικαστική εγκατάσταση, ο Ντόριαν δεν είναι μόνο το σύμβολο της αιώνιας νεότητας αλλά κι ένας αλληγορικός στοχασμός πάνω στην απόλυτη κυριαρχία της κουλτούρας της εικόνας. Γίνεται ο καθρέφτης που αντικατοπτρίζει το είδωλό μας.

Σήμερα μέσα από την αναζήτηση της διαρκούς αυτό-έκθεσης, των selfies, των φίλτρων και της ψηφιακής νεότητας, ο μύθος του Ντόριαν Γκρέυ, αναβιώνει καθημερινά μέσα από τα προφίλ μας. Και το «πορτραίτο» πια δεν είναι ένας πίνακας ζωγραφικής, αλλά ο ψηφιακός μας εαυτός, πλήρως υποταγμένος στον αλγόριθμο των media και τη γοητεία της εικονικής πραγματικότητας.

Υπόθεση

Δύο καλλιτέχνες– μία ψηφιακή δημιουργός και μία ηθοποιός κλασικού θεάτρου, ενώνουν τις δυνάμεις τους για να ανεβάσουν στο διαδίκτυο μια σύγχρονη οπτικοακουστική διασκευή του μύθου του Ντόριαν Γκρέυ. Σε έναν σκηνικό χώρο πρόβας όπου όλα συμβαίνουν ζωντανά – οι ίδιες αναλαμβάνουν τη σκηνοθεσία, τα τεχνικά και τις ερμηνείες μετατρέποντας τη διαδικασία της δημιουργικής πρόβας σε μέρος της ψηφιακής αφήγησης.

Καθώς προχωρούν οι πρόβες και τα γυρίσματα, οι δυο τους βυθίζονται όλο και πιο βαθιά στους ρόλους τους και αναπόφευκτα και στις αλληγορίες της ίδιας της ιστορίας. Η σύγκρουσή τους αναπόφευκτη: Η μία διεκδικεί την αυθεντικότητα της στιγμής.

Η άλλη κυνηγά την τελειότητα της ψηφιακής εικόνας. Τo πορτρέτο δε γίνεται μόνο ο καθρέφτης της σχέσης τους αλλά και η αντανάκλαση της εποχής μας όπου η αληθινή ζωή χάνεται μέσα στο εικονικό της είδωλο.

Καθώς οι πρόβες προχωρούν, τα όρια ανάμεσα στην τέχνη και την πραγματικότητα καταρρέουν, ενώ το τέλος της ιστορίας έρχεται απρόβλεπτα και ανατρεπτικά, θέτοντας το θεμελιώδες ερώτημα : Τι σημαίνει να είσαι «πραγματικός» σε έναν κόσμο όπου όλα μπορούν να κατασκευαστούν;

Dorian (e)

The audiovisual performance #Dorian(e), directed and composed by Violet Louise, is inspired by the iconic novel The Picture of Dorian Gray by Oscar Wilde. The performance seeks to explore the fear of decay, the pursuit of pleasure, and the absolute dominance of image in the contemporary era.  

Two women on stage—Aglaia Pappa and Violet Louise—perform all the roles, while together, in collaboration with Vasilis Kountouris (studio19), they operate live cameras, microphones, musical instruments, lighting sources, and audiovisual materials to narrate the story of Dorian Gray.

Through a kaleidoscopic mechanism of sound, video, and light—assembled and deconstructed in real time before the audience’s eyes—the stage itself becomes a pulsating reflective surface, a digital gallery where the portrait lives and transforms in real time.  

In our stage adaptation, which balances between theatre, a music concert, and an art installation, Dorian is not only a symbol of eternal youth but also an allegorical reflection on the absolute dominance of image culture. He becomes a mirror reflecting our own likeness. 

Today, through the pursuit of constant self-exposure, selfies, filters, and digital youth, the myth of Dorian Gray is revived daily through our profiles. The “portrait” is no longer a painting, but our digital self—fully subjected to media algorithms and the allure of virtual reality.

Synopsis

Two artists—a digital creator and a classical theatre actress—join forces to present online a contemporary audiovisual adaptation of the myth of Dorian Gray. In a rehearsal stage space where everything happens live, they take on direction, technical execution, and performance themselves, transforming the process of creative rehearsal into part of the digital narrative.

As rehearsals and filming progress, the two women sink deeper and deeper into their roles—and inevitably into the allegories of the story itself. Their conflict becomes unavoidable: one seeks the authenticity of the moment.

The other pursues the perfection of the digital image. The portrait becomes not only a mirror of their relationship but also a reflection of our era, where real life is lost within its virtual representation.

As rehearsals continue, the boundaries between art and reality collapse, while the story’s ending arrives unpredictably and subversively, posing the fundamental question: What does it mean to be “real” in a world where everything can be constructed?

Violet Louise

Έργα – Δραστηριότητες

Η Violet Louise Δημιουργεί σε πραγματικό χρόνο τα οπτικοηχητικά της περιβάλλοντα, χρησιμοποιώντας τον ήχο και την εικόνα, παράλληλα με την αφήγηση και τη χρήση μουσικών οργάνων, midi συσκευών, κάμερας, βίντεο. Ερευνά την ανθρώπινη συμπεριφορά, τις θεωρίες περί εξέλιξης, την έννοια της οικογένειας, κοινωνικά θέματα, σα να κρατά κάποιο μεγενθυντικό φακό. Οι παραστάσεις της είναι κινούνται μεταξύ μουσικής συναυλίας- θεάτρου – εικαστικής εγκατάστασης.

Πολυμεσικό Θέατρο

Βίντεο

Μουσική

Κείμενα

Παρουσιάσεις

Έρευνα

Πολυμεσικό Θέατρο

Βίντεο - Κινηματογράφος - Ψηφιακή Τέχνη

Μουσική

Κείμενα

Παρουσιάσεις

Έρευνα

Επικοινωνία

“TEXTILEN” By Maria Efstathiadi – Director : Victor Ardittis

Athens & Epidaurus Festival
Peiraios 260, Building H [ 6 July 2015 ] – [ 21:00 ]

Three generations of a bourgeois family in disintegration. Broken, hypocritical relationships allegorically reveal the means by which the threads of the history of modern Greek capitalist society are woven. Humorous children’s songs and disembodied voices comment on the guilt-ridden passions and latent violence that unfold on stage. Director Victor Ardittis approaches Maria Efstathiadis’ world by weaving together text, melody and movement to mount a tapestry of scenes depicting the course of the upper class in the 20th century. Until the young daughter burns it all down.

CREDITS:
Directed by Victor Ardittis
Sets – Costumes : Andonis Danglidis
Music : Dimitris Kamarotos
Video Design-Mapping : Vasilis Kountouris
Live Sound Mix : Costas Bokos
Movement : Iris Nikolaou
Lighting : Sakis Birbilis
Set Designer Assistants : Theodoropoulou Amalia, Lekou Lena

With Grandfather – Manos Stallakis The dead grandmother / The housekeeper – Sophia Seirli Father – Pericles Moustakis Mother – Themis Bazaka Daughter – Dimitra Vlagopoulou Maid / Miss Agnes – Rinio Kyriazi The man who walks – Dennis Makris Intangible voices – George Vourdamis, Themis Theocharoglou

“TEXTILEN” , της Μαρίας Ευσταθιάδη – Σκηνοθέτης : Βίκτωρ Αρδίττης

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ & ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260, Κτίριο H [ 6 Ιουλίου 2015 ] – [ 21:00 ]

Μια αστική οικογένεια σε αποσύνθεση. Τρεις γενιές επί σκηνής. Σχέσεις διαρρηγμένες και υποκριτικές, αναδεικνύουν, μέσα από την αλληγορία, τον μηχανισμό που «υφαίνει» τα νήματα στην ιστορία της νεοελληνικής καπιταλιστικής κοινωνίας. Παιδικά τραγουδάκια με χιούμορ και ασώματες φωνές επιτηρούν και σχολιάζουν τη δράση, τα ένοχα πάθη και την κρυμμένη βιαιότητα. Ο σκηνοθέτης Βίκτωρ Αρδίττης προσεγγίζει τον κόσμο της Μαρίας Ευσταθιάδη φέρνοντας στη σκηνή ένα μωσαϊκό στιγμών από τη διαδρομή της αστικής τάξης στον 20ό αιώνα, όπου συνυφαίνονται ο λόγος, η μελωδία και η κίνηση. Μέχρι η μικρή κόρη να τα κάψει όλα.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
Σκηνοθεσία : Βίκτωρ Αρδίττης
Σκηνικά – Κοστούμια : Αντώνης Δαγκλίδης
Μουσική : Δημήτρης Καμαρωτός
Σχεδιασμός βίντεο-Mapping : Βασίλης Κουντούρης
Χειρισμός & μίξη ήχου για την θεατρική παράσταση : Κώστας Μπώκος
Κίνηση : Ίρις Νικολάου
Φωτισμοί : Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθοί σκηνογράφου : Αμαλία Θεοδωροπούλου, Λένα Λέκκου

Ερμηνεύουν : Ο παππούς – Μάνος Σταλάκης Η νεκρή γιαγιά / Η οικονόμος- Σοφία Σεϊρλή Ο πατέρας- Περικλής Μουστάκης Η μητέρα – Θέμις Μπαζάκα Η κόρη – Δήμητρα Βλαγκοπούλου Η υπηρέτρια / Η μις Άγκνες – Ρηνιώ Κυριαζή Ο άνθρωπος που περπατάει – Ντένης Μακρής Ασώματες φωνές – Γιώργος Βουρδαμής, Θέμης Θεοχάρογλου